David Hockney is zo iemand, die ik graag met zijn typische humor hoorde praten over zijn werk en dat van anderen, over het landschap en de techniek van het schilderen of fotograferen. Eigenlijk over alles. De man was natuurlijk een maniak, met een briljant oog voor reclame, maar raar genoeg met een ego dat alleen leek gericht op het werk waarvoor alles moest wijken.
 |
| Titelpagina van Wallace Stevens, The Blue Guitar, met etsen van David Hockney (London/New York, 1977) |
Zijn werk verscheen ook in boekvorm, in de vorm van illustraties bij gedichten van Konstantínos Kaváfis en Wallace Stevens. De originele uitgaven daarvan, verhandeld door kunstgaleries zijn bijna onbetaalbaar, maar er zijn wat meer volkse edities die wel binnen bereik zijn. De KB, nationale bibliotheek, bezit bijvoorbeeld een exemplaar van het door de Petersburg Press uitgegeven The Blue Guitar van Wallace Stevens uit 1977.
Deze uitgave is niet een van de 235 portfolios met de originele etsen, maar een catalogus die deze luxe uitgave 'documenteert'. Ook deze 'catalogus' is echter zorgvuldig in kleur gedrukt, beter dan menig geïllustreerd boek.
De boeken moeten we nu maar, bij gebrek aan beter, ook een eeuwig leven gunnen.
